Admar's thingy for daily proceedings

Met dank aan de snelheid en flexibiliteit van TNT is pingguo ruim een week eerder in mijn bezit dan eigenlijk verwacht:

Eerste indruk: erg sexy, maar eh… ik voel me vreselijk verloren in deze omgeving en met die rare knopjes op het toetsenbord…

(A post in English for all those millions and millions of non-Dutch speaking people out there desperately waiting for a guide to hack their EDmini.)

A while ago I was suddenly struck by the fear of losing all my data, so in a wild impulse, I bought a LaCie Ethernet Disk mini. The box has quite a few nice features:

1. it looks pretty
2. it runs Linux
3. it is not too expensive when compared with other consumer-grade NAS products
4. it is directly available in many stores (a very important factor if you are a victim of this type of anxiety—in this case: any second counts!)

Unfortunately, it also has a few drawbacks:

1. it does not have a USB port to act as USB host (which basically means that you can forget about adding a USB Mass Storage device or a USB printer)
2. the software for the Ethernet Disk mini v2.0 is a bit crappy (more specifically, the user interface via the web interface is a bit strange and especially the authentication mechanism is not as secure as what I deem necessary)
3. file transfer via ethernet is, ehm, slow (see also the section Performance – Competative comparison in the review of the EDmini over at smallnetbuilder.com; the box does about 3 MB/s in both read and write tests, which is the slowest of all 8 tested NAS solutions)

Fortunately, drawback #1 is not an issue for me, and since it has feature #2, I can at least try to fix drawbacks #2 and #3.

Fortunately for me as well, I was not the first to try to customize the software on the EDmini. hypersonic.com has a small article explaining how to hack it so that you can have multiple samba shares, but I believe this is already addressed in the v2.0 firmware. Jim Studt however, has a bit more information on hacking the EDmini and adding an ssh server! Now we’re talking!

Jim Studts article is a little short on details, and it seems that besides having this sudden fear of losing all my data, I’m lacking both a very good memory and the brilliant idea of extensively documenting each and every step I make. Thus, I am typing all of this off the top of my head, and in case you discover any mistake in my “guide” here while hacking your EDmini, please let me know.

Step 1: Void your warranty

This is extensively covered by Jims guide, so I won’t repeat it here. In sort: pull the small sticker which says “Warranty void if seal broken”, take the box apart and put the disk in your desktop. Be careful to set the jumper for Master/Slave/Cable Select in the correct position.

It seems like partition 7 is root and 8 has an overlay of /etc, /tmp and /var. Therefore, in case you modify anything in one of those directories, be sure that those modifications are on both partitions! (I had the pleasure of discovering the consequences when they are not in sync: while I was hacking this thing and close to finishing it all up at 1:45 am, the box decided to put back the factory default settings, so I could start all over again… Lesson learned from this experience: mount is not the same as cat /proc/mounts! (Hint: use the latter one if you’re setting up this system!))

Step 2: Add remote root exploit

This is also covered by Jims guide. In short: place a file called exploit in /www/cgi-bin with the following contents:

  #!/bin/sh

  echo "Content-type: text/plain" 
  echo "" 
  eval $QUERY_STRING

Now you can do pretty much anything with this box (try this). (Oh, did I already mention that it was perhaps not a good idea to do this hack with the box connected directly to the Wild and Evil Internet? And if you’re stubborn and own-minded like I am, and still want to do this hack with the machine directly exposed to all of the dangers of the internet, then now is a good time to install a robots.txt in /www to keep out Google and friends.)

Step 3: Adding an SSH server

Jim describes adding an SSH server by cross compiling this from ELDK 3.1 since he thinks the software on the EDmini is based on ELDK 3.0. However, I have the impression that the software is based on Yellow Dog Linux, and furthermore, I’m not a compile-hero and felt a little left in the dark here. I ended up with unpacking the ELDK 3.1 dropbear binary RPM and copying the files and associated libraries manually. It seemed to work though.

The next step is adding a script to /etc/init.d and appropriate symlinks to /etc/rc.d/rc3.d and /etc/rc.d/rc6.d to start and stop dropbear. Be sure to also include some commands to enable pseudo terminals like this:

  if ! [ -e /dev/ptmx ] ; then
    mknod /dev/ptmx c 5 2
  fi
  if ! mount | grep devpts > /dev/null ; then
    mount devpts /dev/pts -t devpts
  fi

Now dropbear should start on boot. You can probably not yet login though, since we haven’t created a user yet. Create one with the root exploit by creating a simple script like this on your desktop and wget-ting and executing it on the EDmini:

  #!/bin/sh

  (echo secret; echo secret)|adduser me

to add a user called “me” with password “secret”. You should now be able to login.

As a last step, do some sed magic with the root exploit to set both UID and GID of this user in /etc/passwd to 0, so that this new user has root permissions.

Step 4: Add a Debian chroot

Of course adding only an SSH server to this machine is not enough. I want to run Debian! Native Debian might be a bit hard to accomplish, but a chroot should be close enough for my purposes.

On your favourite Debian machine, use debootstrap to create a minimal Debian environment for powerpc (don’t forget the --arch argument!), and tar this in a single file. Copy it over to the EDmini and extract it in /home/debian. Unpack the Debian chroot package on your desktop and copy usr/sbin/chroot to /usr/sbin/chroot on the EDmini. Now, on the EDmini, you should be able to do /usr/sbin/chroot /home/debian to get into the Debian environment! Add any packages you want; my favourites are vsftpd (slightly better performance than the default proftpd of the EDmini distribution), syslog, cron, rsync, nfs-user-server, ntp, postfix and dropbear (yes, again an SSH server; I modified the dropbear init.d script in /etc/init.d to start the server on a different port, so now I have two ssh servers running; one for the original system and one where I enter the Debian chroot directly).

Create a small script called startservices comparable to one of the scripts in /etc/init.d and place it in /home/debian/usr/local/sbin. The script should mount devpts and proc, create /dev/ptmx and start (or stop) the services you want to run in the chroot. Also add a small script to /etc/init.d which executes chroot /home/debian /usr/local/sbin/startservices $1 and create appropriate symlinks in /etc/rc.d/rc3.d and /etc/rc.d/rc6.d, so all services inside the chroot will be started on bootup and will be shutdown cleanly on shutdown.

Finally, you can change /dev/log in the host system to a symlink which points to /home/debian/dev/log; now all deamons should log to /var/log/messages on the host system. And don’t forget to remove the root exploit in /www/cgi-bin (or better: turn off the web interface completely)!

Step 5. Tips for tuning the performance

By default, the machine uses the boring FAT32 filesystem to store all your precious data. In the original webinterface, you can change this to ext3. This is what I did before I started this hack. In case you haven’t done that, then this might not apply to you.

/dev/hda3 contains all your data. Strangely though, this partition does not appear to be mounted on the EDmini. Instead, /dev/loop0 is mounted, and fdisk claims /dev/hda3 is FAT32. I decided to get rid if this strange setup by modifying /etc/init.d/userdata, and mounting /dev/hda3 directly as ext3 to /home. If it doesn’t increase performance, it surely will not decrease performance.

Result

The end result of this hack should be some 52 hours of hard sweaty work with about 10 hours of sleep in between (at least, that was my result), as well as a nice little box which you can configure to do (almost) anything you want and with a slightly better performance than the meager 3 MB/s. Currently, I’m getting 4.5 to 5 MB/s over FTP, which I think is close to the maximum of this machine. At least, the performance of the machine now belongs somewhere in the middle of the graphs in the review of smallnetbuilder.com, as opposed to the absolute bottom with the original firmware. A 2.6 kernel might help to improve the performance even a little more (it’s still running 2.4), but I doubt it will improve the performance to 8 or 9 MB/s; the teeny tiny CPU is just too limited. Besides, installing a different kernel on this box is non-trivial and I don’t know how to do that. (But if anyone manages to do install a new kernel, I would love to hear about this of course!)

Troubles

For some reasons still unclear to me, at some point during the install, the box was very unstable. This happened when I was installing packages in the Debian chroot, and the behaviour is very similar to what Art Age describes: suddenly, the box does not respond anymore and the fancy blue LED is blinking very fast. Only a hard reset will get it out of this state. In my case, it turned out that the ext3 filesystem on /home (where I was installing the packages) was screwed up, and the lovely and featureful default EDmini software does not have a fsck.ext3. (When I bought the device, I wondered how they solved the issue of checking the filesystem for errors and repairing if there were any. Well, it turns out they solved it by not checking it at all!) To repair the filesystem, I had to mount it read-only and chroot into the Debian install where I could do fsck.ext3 /dev/hda3 to repair it. Unfortunately, so many things were broken, that after letting fsck finish repairing the filesystem, I wiped out all files in /home and started again with building the chroot.

The second install went without any problems though, but this time, I accidentally installed Debian unstable instead of stable, and of course I only discovered this after I’d finished the whole installation. Sigh… (On a side note: downgrading to Etch (testing) proved to be quite easy though, and since Etch is expected to be released in a few months, this is not as bad as it initially looked. Only very, very stupid.)

(en de schattige kleinere versie:)

SVP de laatste gebruiken voor de planet.

Vandaar begon weer als een echte maandag in de herfst: met moeite mijn bed uit, koud, nat, donker en altijd wel iets wat tegen zit. Vandaag was het de sleutel. Toen ik vanochtend mijn fiets pakte en de poort op slot wilde draaien, brak de sleutel spontaan af en natuurlijk bleef er een deel daarvan in het slot steken. Al mijn vervloekingen en dreigementen mochten niet baten, want dat stuk sleutel bleef uiteraard zitten waar het zat. Vervolgens zo maar naar mijn werk gereden zonder de poort op slot te doen en daar mijn huisbaas maar gebeld die me vertelde dat sloten vervangen onder eigen onkosten valt en dat ik het beste maar een sloten bedrijf kon bellen. Wat telefoontjes en speurwerk later had ik wat tips verkregen over hoe je het beste sloten kunt vervangen, sloten kunt openen waarvan je de sleutel “verloren” bent, en over hoe je afgebroken sleutels uit een slot kunt halen. De tips varieerden van wat prutsen met twee schroevendraaiers tot heel precies werk met secondenlijm. Vreemd genoeg kwam die laatste tip nog het meeste voor, maar ik zou hem persoonlijk afraden; veel te moeilijk, veel te kleine kans op succes en een redelijke kans dat je schade toebrengt aan het slot. Eigenwijs als ik ben, heb ik alle tips en goede raad natuurlijk in de wind geslagen, maar sommige brachten mij wel op enkele ideeën. Gewapend met een set schroevendraaiers, een tang, zaklamp (het was al weer donker buiten), een naald en een pincet, ben ik net een uurtje geleden de strijd aangegaan met Het Slot en De Baard. Enig prutswerk hier en daar mocht in eerste instantie niet baten, maar uiteindelijk heb ik toch het resterende stuk sleutel eruit weten te krijgen. Alle geavanceerde stukken gereedschap waren feitelijk overbodig, en eigenlijk gold: hoe simpeler, hoe beter. Een stuk ijzerdraad en een kromme naald waren feitelijk nog wel het meest waardevol (okee, okee, ik moet toegeven dat ik ook heel even de tang heb gebruikt om het stuk ijzerdraad af te knippen en om de sleutel er op het laatst nog uit te trekken, maar het had ook nog wel zonder tang gekund). Eigenlijk was het maar een fluitje van een cent een half uurtje later zat ik dan ook weer lekker warm binnen. Als ik als elektrotechnisch ingenieur een grote flop word, dan kan ik nog altijd overwegen om inbreker te worden :)

“Als mensen iets aan hun gevoelens zouden kunnen doen zouden we een stuk minder oorlogen hebben” – Lotte

Gisteren was het weer tijd voor een lange afstand in het zwembad, en dit keer een kilometertje meer dan de vorige keer. Ik begon een stuk langzamer dan vorige keer, ik had het lichtelijk benauwd (spiertjes in de longblaasjes waren voelbaar verkrampt) en ik had niet zo veel motivatie als vorige keer. Ik vond alleen niet dat ik al kon stoppen nog voordat ik een normale training (3 km) had gedaan, en bovendien kan ik me ook niet permitteren om achter op schema te raken. Daarbij waren mijn spieren ook nog lang niet stuk, dus ik ging toch maar door. Ik weet niet precies wat nu het verschil was met vorige keer, of het nu was dat ik rustiger heb gezwommen, of dat ik mijn sportdrankje 1.5 keer zo sterk had gemaakt (en helaas ook 1.5 keer zo vies) of dat ik misschien een beetje begin te wennen aan extreme afstanden, maar deze keer was ik mentaal niet kapot. Ik had geen hallucinaties, ik viel op de weg terug niet in slaap op de fiets en ik kon nog gewoon tot 10 tellen (okee, tot 20 lukte niet helemaal meer, maar tot 10 nog wel). Net zoals vorige keer heb ik mijn tijden weer uitgezet in twee grafiekjes: De rondetijden zijn zeker in het begin erg vlak; de eerste 3 allemaal in 18 minuten, de 4e in 19 minuten, dan weer 2 in 18 en de 7e ronde was in 15 minuten. (Die 7e ronde zwom ik met bril op; het water bevatte deze keer te veel verontreinigingen voor mijn ogen. Mogelijk speelde ook een rol dat ik het al benauwd had en mijn afweersysteem al in volle gang was voordat ik aan het zwemmen begon.) In de 8e en 9e ronde moest ik echter de prijs betalen van die snelle 7e ronde: beide rondes duurden 20 minuten. Na 9 rondes (ruim 8 km) waren mijn armen echter kapot; het voelde haast alsof mijn spieren een beetje gescheurd waren, en de 10e ronde duurde dan ook maar liefst 25 minuten. Met het uitzicht op nog maar 2 km kon ik me in de laatste twee rondes herstellen en werden mijn ronde tijden 24 respectievelijk 22 minuten. Alles bij elkaar duurde het (inclusief drink- en wc-pauzes) 4 uur en 50 minuten; 20 minuten langer dan wat ik had verwacht op basis van de resultaten van vorige keer. Ik was net op tijd klaar voordat het zwembad ging sluiten. Eenmaal thuis was ik toch wel moe, en ben ik maar even gaan slapen. In totaal 14 en een half uur slaap later ben ik weer redelijk hersteld. Mijn spieren zijn nog steeds erg pijnlijk, maar dat hoort erbij. Hopelijk is dat met regelmatig wat Midalgan smeren na een paar dagen weer voorbij. Owja: Isostar Green Apple is overigens wel een fatsoenlijk naar binnen te krijgen sportdrankje. Bovendien zitten er in een flesje van 500 ml Isostar nog meer koolhydraten en andere meuk dan in die Maxim die ik zelf al 1.5 keer zo sterk had gemaakt. (Vreemd genoeg bevat Isostar nog ruim 1.5 keer zo veel zout als die extra sterke Maxim, maar Isostar smaakt lang niet zo veel naar zout als Maxim. Hierbij dus een tip voor iedereen die deze blog entry leest: koop aandelen Isostar, want ik zal waarschijnlijk wel een groot-afnemer worden.)

Meestal schrijf ik hier niets over mijn werk, maar deze keer maak ik een uitzondering. Ik werk met twee andere collega’s op een kamer, en de afgelopen weken hadden ik en een van die collega’s steeds zwaardere discussies met die andere collega. Discussies op het werk zijn heel normaal, maar deze discussies gingen niet over werk. Deze discussies gingen over de diepgaandere zaken in het leven. Een van de twee collega’s heeft namelijk nogal wat psychishe problemen en aangezien wij de enige twee mensen waren met wie hij nog enigszins contact had, kwam hij naar ons toe met zijn problemen. In de eerste weken waren de gesprekken nog gewoon gesprekken die goed te volgen waren voor mij en mijn collega en hadden wij ook nog echt contact met hem. Het leek toen ook alsof wij nog enigszins invloed op hem hadden en hem soms konden laten inzien dat er ook een andere, positievere manier is om tegen bepaalde zaken aan te kijken. Helaas was dat toch niet genoeg en gleed hij langzaam achteruit. Twee weken geleden kwam het in een stroomversnelling; de gesprekken werden steeds vreemder, ik en mijn collega konden hem maar amper meer volgen en hij begon zich echt vreemd te gedragen. Hij zat zo erg met zijn problemen dat hij in die week werkelijk niets meer kon doen, en ook het werk van mij en mijn collega leed er zwaar onder. Deze week was het zo mogelijk nog erger en afgelopen maandag besloten ik en mijn collega om aan de bel te trekken. Zijn problemen waren zo groot dat wij er niets meer aan konden doen; hij had werkelijk professionele hulp nodig. We hadden hem op een bepaald moment wel zo ver dat hij dat accepteerde, maar de hulp kon pas op vrijdag komen. Vanaf dat moment hadden wij echter ook geen contact meer met hem en het leek alsof hij ons niet meer vertrouwde, en zelfs wantrouwen had tegenover ons. Nadat hij donderdag pas laat in de middag op het werk verscheen met mogelijke tekenen van een poging tot beeindiging van zijn eigen leven, kon de hulp gelukkig die middag nog direct komen. Die kon echter op dat moment ook niet veel doen, maar de volgende dag zou er wel zwaardere hulp voor hem komen. Die nacht is er gelukkig uit onverwachte hoek hulp gekomen en het lijkt er nu op dat het verhaal een (redelijk) goede afloop krijgt. Er is niets meer wat wij kunnen doen; de collega is terug naar zijn eigen land bij zijn eigen familie en als het goed is, heeft hij nu medicatie en (hopelijk) vredige dromen. Uit deze periode waarbij mijn collega en ik haast full-time maatschappelijk werker waren, heb ik twee dingen geleerd:

• blijf weg van cannabis (dat spul heb ik nog nooit aangeraakt en ik was ook niet van plan dat te doen, maar na deze ervaring is mijn afkeer er van nog groter dan ooit tevoren)
• mensen zijn sociale wezens en als ze geen mensen om zich heen hebben, kunnen ze (gaan ze?) flippen

Gelukkig kon ik dit weekend gebruiken om uit te rusten van deze periode, en zo dadelijk ga ik er samen met een paar goede vrienden maar een paar onschuldige Disney films tegen aan gooien.

Vandaag heb ik voor de tweede keer 10 km borstcrawl armen gezwommen. Dit keer wederom in het 25 m bad van de Tongelreep. De eerste keer was op 19 augustus, maar daar heb ik niets van bijgehouden. Omdat ik toen ook al vrij snel de tel kwijt was, was die 10 km slechts een gok, gebaseerd op tussentijdse snelheidsmetingen en de totale tijd dat ik in het water lag (het moet ergens tussen de 9 en 11 km geweest zijn, dus 10 is wel een goede gok). Dit keer wilde ik echter wel iets beter bij houden hoe het gaat, en daarom had ik een velletje papier en een potloodje meegenomen. Iedere 6 banen leverde één streepje op en na 6 streepjes nam ik even een drink/plas pauze. In totaal moesten er dus 11×6 streepjes komen te staan, en dan moest ik nog maar 100 meter om uiteindelijk echt op 10 km uit te komen.

Hier onder staan eerst twee grafiekjes met de totale tijd en totale afstand die ik heb gezwommen respectievelijk met de tijd per ronde, en een samenvatting van mijn bevindingen tot nu toe:

Totale tijd vs afstand:

Ronde tijden:

Mijn bevindingen:

• De vorige keer heb ik er 3 uur en 45 minuten over gedaan. Vandaag was het iets langer (4 uur en 5 minuten), maar deze keer moest ik natuurlijk na iedere 150 meter stoppen om een streepje te zetten. (Dat klinkt alsof het weinig tijd kost, maar het kost toch echt veel meer tijd dan wanneer ik een normaal keerpunt kan maken. Bovendien moet ik steeds weer even dat water uit mijn ogen halen, mijn hand een beetje droog schudden en zorgen dat mijn ogen weer enigszins scherp kunnen stellen op dat vodje papier.) Bovendien had ik deze keer meer drinken en dus ook meer plas pauzes.
• Mijn gewicht bij aanvang was 72 kilo, na afloop nog maar 70. Vetrolletjes zijn zichtbaar dunner.
• Chloor en andere troep in het water zijn erg irritant voor je ogen, maar nog net niet zo irritant als een zwembrilletje. De eerste keer heb ik nog een kilometer of 3 geprobeerd te zwemmen met zo’n ding, maar het begon toch wel erg pijn te doen op het drukpunt onder mijn ogen dat ik de rest maar zonder bril heb gezwommen. Vandaag heb ik de bril niet eens opgehad.
• Na zo’n 2 km ben ik kennelijk helemaal warm en haal ik de snelste tijd (13 minuten voor 900 m). De traagste rondes waren ronde 5 en ronde 11 (beide 22 minuten).
• Sportdrank is vies. Ik weet niet wat ze er mee doen of waarom ze dat doen, maar het lijkt wel alsof ze de zelf-kwelling van sport gewoon nog erger willen maken door je een of ander smerig drankje voor een veel te hoge prijs te verkopen en te doen alsof het goed voor je is. (Wat ik nu heb (Maxim oplos poeder) valt nog wel mee. Het heeft een sinaasappel smaak, al lijkt het eerder alsof ze de buitenkant van een sinaasappel geraspt hebben, dat spul 24 uur gemarineerd hebben in afwasmiddel van de Aldi en vervolgens nog wat suiker hebben toegevoegd om het nog een beetje fatsoenlijk te krijgen. Gatorade Cool Blue is pas echt ranzig. Het spul heeft (zoals de naam al suggereert) een hippe blauwe kleur en het hoort te smaken naar frambozen. Want zoals wij allemaal weten zijn frambozen fluoriserend blauw. Ik weet niet waar Meneer Gatorade zijn frambozen vandaan haalt, maar het zou mij niets verbazen als ze direct geimporteerd worden uit Chernobyl.)
• Na zo’n 7 km doen mijn schouders en armen wel erg pijn. Vanaf dat punt (balkje 9 en verder) gaan mijn ronde tijden dan ook gestaag omhoog.
• Badmeesters zijn erg aardig als ze zien dat je werkelijk een lange afstand aan het zwemmen bent. Ik had er niet eens om gevraagd of over geklaagd, maar volledig uit zichzelf stuurden ze de mensen in mijn baan steeds naar een van de andere banen. (Waarschijnlijk zullen ze dat niet zo makkelijk doen als het wat drukker is, maar nu was het wel erg fijn.)
• Na een paar uur in het (verwarmde) water krijg ik het toch wel een beetje koud (het valt ook precies samen met een groot gevoel van honger). Toen ik terug naar huis fietste was het officieel 26 °C, maar ik was toch wel erg blij dat ik mijn fleecetrui had meegenomen. Toen ik halverwege de Albert Heijn binnen ging, had ik even gewenst dat ik mijn winterjas aan had, zo koud had ik het daar.
• Hallucinaties zijn een vreemde ervaring. De eerste keer dat ik de 10 km zwom, zou ik zweren dat er tegen het einde heel even twee kleine leeuwen welpjes naast me zwommen. Ze waren prachtig zilver en goud kleurig en na een seconde of 15 waren ze ineens weer weg. Vandaag had ik gelukkig geen hallucinaties, waarschijnlijk omdat ik nu meer drinken bij me had. (Ik negeer nu maar even dat ene moment waarop ik de tekst op dat bordje boven de deur niet als “Dienst” las, maar als “Cornetto”.)
• Tellen wordt na iedere kilometer lastiger. Vorige keer kon ik na afloop niet meer tot 10 tellen. Ik wist nog dat 2 na 1 kwam, 3 na 2 en 4 na 3. Verder wist ik ook dat 6 en 7 nog volgden (ook in die volgorde), en ik wist dat er nog iets tussen hoorde, maar ik kon me werkelijk niet meer herinneren dat dat ding “vijf” heette.
• Vandaag werd het tellen tot 6 ook lastig, en het was juist nu wel belangrijk omdat ik na iedere 6e baan een streepje moest zetten. Gelukkig kon ik nog wel twee keer achter elkaar tot 3 tellen, en ik kon me dan ook niet meer vergissen, aangezien de ene keer dat ik bij 3 was, ik juist weg zwom van mijn startpunt, en de andere keer er juist eindigde.
• Fietsen na afloop gaat heel erg langzaam, ondanks dat ik mijn benen niet heb gebruikt. Ogen open houden is ook erg pijnlijk en het is erg verleidelijk om ze eventjes dicht te houden.
• Ogen dicht houden op de fiets zorgt er vrijwel direct voor dat je in slaap valt en tegen een stoeprandje aan knalt.
• Ogen open houden op de fiets verhoogt de kans dat er een hele dikke bromvlieg op topsnelheid recht in je al ontzettend pijnlijke oog vliegt.
• Tijdens het zwemmen en naar huis fietsen bedenk je al die lekkere dingen die je zou willen eten (meloen, vers geperst sinaasappelsap (om even het schrille contrast met de nep-sinaasappel smaak van Maxim te proeven), hele grote verse pizza, een trosje bananen etc). Eenmaal thuis ben ik zo moe dat ik er net 3 bananen, een liga en een sultana in krijg en daarna plof ik neer op bed.
• Tanden poetsen (of willekeurig welke andere activiteit waarvoor je je handen hoger moet optillen dan je navel) is erg pijnlijk. Voor deze keer volstaan een paar pepermuntjes ook wel om een beetje frissere mond te krijgen.
• Het is een erg vreemde ervaring om op weg naar huis zo misselijk te zijn dat je denkt dat je je sportdrankje en alle andere dingen die je naar binnen hebt gewerkt weer in omgekeerde volgorde terug zal zien, terwijl je toch zo ontzettend naar eten verlangt.
• Na 1.5 uur slaap word ik weer wakker met ontzettende dorst. Een glas gekoeld water later zit ik dit stukje proza te maken.

En tot slot:

• In de AH als een afgestompte zombie met bloed-doorlopen ogen verdwaasd rondstruinen zorgt soms voor rare blikken.

Zometeen ga ik maar weer verder slapen denk ik.

Ik las net het bericht dat Rijkswaterstaat het waterpeil van het IJsselmeer gaat verhogen. Een hoger waterpeil betekent waarschijnlijk dat er nog wat meer land onder water komt te staan en dat ik dus nog verder moet zwemmen!

Naja, ik ben nog steeds niet van plan om op mijn besluit terug te komen. (Bovendien denk ik dat het op die ~ 22 km ook niet zo heel veel zal uitmaken.)

Nog een paar nuttige links voor mezelf die ik anders waarschijnlijk zal vergeten:

• Annette Stewart’s Channel Swim – een log van haar ervaringen tijdens haar overtocht over het Kanaal
• Gezond sporten: sportvoeding – pagina over voeding voor duur sporten
• Long-distance swimming – lange baan zwemmen op wikipedia
• Open Water Swimming – open water zwemmen op wikipedia
• Nederlands Open Water Web – Nederlandse website over marathon zwemmen
• Zwemmarathon Stavoren – Medemblik – website over de IJsselmeermarathon (nb: ik weet nog niet of ik ook dit parcours wil afleggen; misschien is een ander stuk wel beter geschikt)
• Open Water Swimming Tips – een artikel over open water zwemmen (note to self: lees dit!)
• Teletekst pagina 725 – actuele informatie over de zwemwaterkwaliteit in Nederland
• Waterland – nog een site over de zwemwaterkwaliteit in Nederland

Tot slot: Lotte heeft zichzelf vrijwillig aangeboden als schreeuwkanon bij mijn zwempoging – thanks! ik zal dat wel nodig hebben denk ik!

Als niemand je kont schopt, dan moet je het zelf maar doen!

Noem het een uitdaging, noem het gekkenwerk, noem het wat je wilt, maar over 2 jaar zal ik rond deze periode een poging doen om het IJsselmeer over te zwemmen.

Ingredienten:

• zwembril (heb ik!)
• spieren
• conditie
• 6 kg vet (aan mijn lijf, om warm te blijven, om beter te blijven drijven en om als brandstof te kunnen gebruiken)
• vet (om mijn lichaam in te smeren; geeft extra isolatie en drijfvermogen)
• begeleidingsboot + bemanning
• stopwatch
• thermometer (om watertemperatuur in de gaten te houden)
• 2 kg Maxim Electrolyte (vloeibaar voedsel) (heb ik!)
• pull boy (voor als ik een stukje alleen armen wil doen) (heb ik!)
• bananen (na een halve dag op die Maxim prut geleefd te hebben wil ik waarschijnlijk ook wel eens wat anders)
• coach
• zwembroek (heb ik!)
• thermosfles met warme chocolademelk (voor na afloop)
• thermodeken (voor als ik onderkoeld dreig te raken) (heb ik!)
• paracetamol

Ik moet me eerst maar eens op puntjes 2, 3 en 4 richten, aangezien die waarschijnlijk de meeste tijd gaan vragen.