Admar's thingy for daily proceedings

Vandaag heb ik voor de tweede keer 10 km borstcrawl armen gezwommen. Dit keer wederom in het 25 m bad van de Tongelreep. De eerste keer was op 19 augustus, maar daar heb ik niets van bijgehouden. Omdat ik toen ook al vrij snel de tel kwijt was, was die 10 km slechts een gok, gebaseerd op tussentijdse snelheidsmetingen en de totale tijd dat ik in het water lag (het moet ergens tussen de 9 en 11 km geweest zijn, dus 10 is wel een goede gok). Dit keer wilde ik echter wel iets beter bij houden hoe het gaat, en daarom had ik een velletje papier en een potloodje meegenomen. Iedere 6 banen leverde één streepje op en na 6 streepjes nam ik even een drink/plas pauze. In totaal moesten er dus 11×6 streepjes komen te staan, en dan moest ik nog maar 100 meter om uiteindelijk echt op 10 km uit te komen.

Hier onder staan eerst twee grafiekjes met de totale tijd en totale afstand die ik heb gezwommen respectievelijk met de tijd per ronde, en een samenvatting van mijn bevindingen tot nu toe:

Totale tijd vs afstand:

Ronde tijden:

Mijn bevindingen:

• De vorige keer heb ik er 3 uur en 45 minuten over gedaan. Vandaag was het iets langer (4 uur en 5 minuten), maar deze keer moest ik natuurlijk na iedere 150 meter stoppen om een streepje te zetten. (Dat klinkt alsof het weinig tijd kost, maar het kost toch echt veel meer tijd dan wanneer ik een normaal keerpunt kan maken. Bovendien moet ik steeds weer even dat water uit mijn ogen halen, mijn hand een beetje droog schudden en zorgen dat mijn ogen weer enigszins scherp kunnen stellen op dat vodje papier.) Bovendien had ik deze keer meer drinken en dus ook meer plas pauzes.
• Mijn gewicht bij aanvang was 72 kilo, na afloop nog maar 70. Vetrolletjes zijn zichtbaar dunner.
• Chloor en andere troep in het water zijn erg irritant voor je ogen, maar nog net niet zo irritant als een zwembrilletje. De eerste keer heb ik nog een kilometer of 3 geprobeerd te zwemmen met zo’n ding, maar het begon toch wel erg pijn te doen op het drukpunt onder mijn ogen dat ik de rest maar zonder bril heb gezwommen. Vandaag heb ik de bril niet eens opgehad.
• Na zo’n 2 km ben ik kennelijk helemaal warm en haal ik de snelste tijd (13 minuten voor 900 m). De traagste rondes waren ronde 5 en ronde 11 (beide 22 minuten).
• Sportdrank is vies. Ik weet niet wat ze er mee doen of waarom ze dat doen, maar het lijkt wel alsof ze de zelf-kwelling van sport gewoon nog erger willen maken door je een of ander smerig drankje voor een veel te hoge prijs te verkopen en te doen alsof het goed voor je is. (Wat ik nu heb (Maxim oplos poeder) valt nog wel mee. Het heeft een sinaasappel smaak, al lijkt het eerder alsof ze de buitenkant van een sinaasappel geraspt hebben, dat spul 24 uur gemarineerd hebben in afwasmiddel van de Aldi en vervolgens nog wat suiker hebben toegevoegd om het nog een beetje fatsoenlijk te krijgen. Gatorade Cool Blue is pas echt ranzig. Het spul heeft (zoals de naam al suggereert) een hippe blauwe kleur en het hoort te smaken naar frambozen. Want zoals wij allemaal weten zijn frambozen fluoriserend blauw. Ik weet niet waar Meneer Gatorade zijn frambozen vandaan haalt, maar het zou mij niets verbazen als ze direct geimporteerd worden uit Chernobyl.)
• Na zo’n 7 km doen mijn schouders en armen wel erg pijn. Vanaf dat punt (balkje 9 en verder) gaan mijn ronde tijden dan ook gestaag omhoog.
• Badmeesters zijn erg aardig als ze zien dat je werkelijk een lange afstand aan het zwemmen bent. Ik had er niet eens om gevraagd of over geklaagd, maar volledig uit zichzelf stuurden ze de mensen in mijn baan steeds naar een van de andere banen. (Waarschijnlijk zullen ze dat niet zo makkelijk doen als het wat drukker is, maar nu was het wel erg fijn.)
• Na een paar uur in het (verwarmde) water krijg ik het toch wel een beetje koud (het valt ook precies samen met een groot gevoel van honger). Toen ik terug naar huis fietste was het officieel 26 °C, maar ik was toch wel erg blij dat ik mijn fleecetrui had meegenomen. Toen ik halverwege de Albert Heijn binnen ging, had ik even gewenst dat ik mijn winterjas aan had, zo koud had ik het daar.
• Hallucinaties zijn een vreemde ervaring. De eerste keer dat ik de 10 km zwom, zou ik zweren dat er tegen het einde heel even twee kleine leeuwen welpjes naast me zwommen. Ze waren prachtig zilver en goud kleurig en na een seconde of 15 waren ze ineens weer weg. Vandaag had ik gelukkig geen hallucinaties, waarschijnlijk omdat ik nu meer drinken bij me had. (Ik negeer nu maar even dat ene moment waarop ik de tekst op dat bordje boven de deur niet als “Dienst” las, maar als “Cornetto”.)
• Tellen wordt na iedere kilometer lastiger. Vorige keer kon ik na afloop niet meer tot 10 tellen. Ik wist nog dat 2 na 1 kwam, 3 na 2 en 4 na 3. Verder wist ik ook dat 6 en 7 nog volgden (ook in die volgorde), en ik wist dat er nog iets tussen hoorde, maar ik kon me werkelijk niet meer herinneren dat dat ding “vijf” heette.
• Vandaag werd het tellen tot 6 ook lastig, en het was juist nu wel belangrijk omdat ik na iedere 6e baan een streepje moest zetten. Gelukkig kon ik nog wel twee keer achter elkaar tot 3 tellen, en ik kon me dan ook niet meer vergissen, aangezien de ene keer dat ik bij 3 was, ik juist weg zwom van mijn startpunt, en de andere keer er juist eindigde.
• Fietsen na afloop gaat heel erg langzaam, ondanks dat ik mijn benen niet heb gebruikt. Ogen open houden is ook erg pijnlijk en het is erg verleidelijk om ze eventjes dicht te houden.
• Ogen dicht houden op de fiets zorgt er vrijwel direct voor dat je in slaap valt en tegen een stoeprandje aan knalt.
• Ogen open houden op de fiets verhoogt de kans dat er een hele dikke bromvlieg op topsnelheid recht in je al ontzettend pijnlijke oog vliegt.
• Tijdens het zwemmen en naar huis fietsen bedenk je al die lekkere dingen die je zou willen eten (meloen, vers geperst sinaasappelsap (om even het schrille contrast met de nep-sinaasappel smaak van Maxim te proeven), hele grote verse pizza, een trosje bananen etc). Eenmaal thuis ben ik zo moe dat ik er net 3 bananen, een liga en een sultana in krijg en daarna plof ik neer op bed.
• Tanden poetsen (of willekeurig welke andere activiteit waarvoor je je handen hoger moet optillen dan je navel) is erg pijnlijk. Voor deze keer volstaan een paar pepermuntjes ook wel om een beetje frissere mond te krijgen.
• Het is een erg vreemde ervaring om op weg naar huis zo misselijk te zijn dat je denkt dat je je sportdrankje en alle andere dingen die je naar binnen hebt gewerkt weer in omgekeerde volgorde terug zal zien, terwijl je toch zo ontzettend naar eten verlangt.
• Na 1.5 uur slaap word ik weer wakker met ontzettende dorst. Een glas gekoeld water later zit ik dit stukje proza te maken.

• In de AH als een afgestompte zombie met bloed-doorlopen ogen verdwaasd rondstruinen zorgt soms voor rare blikken.

Zometeen ga ik maar weer verder slapen denk ik.